Sıklıkla rastladığımız bu yaklaşımı günlük yaşamın pek çok alanında görmek mümkün. Buna kısaca “kusursuzluk” arayışı ya da bir şeyi, bir durumu tam ve eksiksiz isteme hali denebilir. Bu eksiksiz olma hali bir ev hanımında aşırı titizlik, bir öğrencide yüksek başarı beklentisi, bir çalışanda işkoliklik şeklinde ortaya çıkabilir. Bu yapıdaki kişiler yalnızca kendilerine değil, çoğu zaman diğer kişilere de yüksek standartlar koyarlar ve beklentileri karşılanmadığında da yaşadıkları hayal kırıklığı nedeniyle mutsuz olurlar.

Kendine yönelik “kusursuzluk” arayışında olanlar ulaşılması olanaksız ve gerçek dışı standartlar belirleme eğilimindedirler. Kişi sürekli olarak kendisini eleştirir ve hata kabul etmez.

Başkasına yönelik “kusursuzluk” arayışında olanlar başkalarına kolay kolay iş veremezler, onların yaptıklarını beğenmez, sürekli hata bulurlar. Genellikle öfkelidirler ve ilişki kurmakta zorlanırlar.

“Kusursuzluk” arayışında olanların bazıları ise başkalarının kendilerinden ulaşılması olanaksız beklentileri olduğuna ve çevrelerinden onay ve takdir görmek için çok yüksek standartlara ulaşmaları gerektiğine inanırlar. Genellikle öfke, standartlara ulaşamadıklarında depresyon ve başkaları tarafından yargılanma korkusu duyduklarında da sosyal kaygı yaşarlar

“Kusursuzluk” arayışında olan kişiler her şeyin en iyisini yapması ve asla hata yapmaması gerektiğine inanır. İlk bakışta olumlu bir özellik gibi görünen bu özellik, “elinden gelenin en iyisini yapmak”tan farklıdır. Bu kişiler sürekli olarak denetleme ve onaylanma gereksinimi duyarlar. Yaptıkları işten doyum almaz, mutlu olmazlar. Karar vermede güçlük çektiklerinden ve aşırı biçimde planlama ve düzenlemeye damlaş olduklarından, yaptıkları işi geciktirir hatta erteleyebilir veya yapmaktan tümüyle vazgeçebilirler.

Sevilme ihtiyacı yalnızca “aferin”ler ile karşılanan çocuk “başkalarına göre davranma”yı öğrenir. Diğer kişilerin ne düşündükleri veya ne diyecekleri her şeyden önemli hale gelir. Büyüdüğünde de başkalarının düşünce ve eleştirilerine karşı duyarlı ve kırılgan bir yapı sergiler. Bazen de tutarsız anne baba tutumları ve huzursuz ev ortamında yetişen çocuklar, kendilerince bir düzen oluşturma çabasıyla “kusursuzluk arayışına” girebilirler.

Küçük çocuklar daha çok model alarak, taklit yoluyla öğrenirler. Öncelikle anne babalarını taklit eder ve onlar gibi olmak isterler. “Kusursuzluk arayışında” anne babası olanlar, farkına varmadan onlar gibi olurlar. Hepimiz “hata” yapabiliriz ve bu çok doğaldır. Öğrenmeye giden yol “hata” yapmaktan geçer. Çocuk yürümeyi, emekleyerek, sıralayarak, yalpalayarak, düşe kalka, konuşmayı heceleri söyleyerek, kaşık tutmayı döküp saçarak, okumayı yazmayı harf harf, kelime kelime, öğrenir. Hiç kimse doğduğu anda yetişkinlikte yaptığı şeyleri yapamaz. Hata yapmasına izin verilmeyen çocuklar, “öğrenmesi istenen şeyi” “hatasız yapma” kaygısıyla daha fazla hata yapabilir, öğrenme merakını yitirebilir, öğrenmekte zorlanabilir, hatta öğrenmekten tümüyle vazgeçebilirler.

Yetişkinlerin unutmaması gereken şey, çocukların “hata yapma hakkı” olduğudur!