Diger yandan, bu çocuklari ciddi bir sinavlar dizisiyle karsi karsiya. Anne babalar dogal olarak kaygilaniyor ve çocuklarin derslere öncelik ve agirlik vermesini bekliyor. Hem çocuklar hem de aileler açisindan durum zor. O halde ne yapmali da bu durumdan yara almadan çikmali?
Çözüm, çogu anne babanin yaptigi gibi “ders çalis” demekte degil. Gerçekle, çocuklarin kendileri yüzlesmeli. Bunun yolu, açik uçlu sorular sorarak onlari düsündürmekten geçiyor. Karneler alindiginda su tür sorular sorularak yol alinabilir:
- Karnendeki bu sonuç hakkinda ne düsünüyorsun?
- Bu karne sana kendini nasil hissettiriyor?
- Sence bu sonuçlar senin hedeflerin için yeterli mi?
- Hedefine ulasmak için neye ihtiyaç var, ne yapman gerekir?
- Yapman gerekenler için ne kadar zamanin var?
- Bu zamani en verimli sekilde nasil degerlendirebilirsin?
- Kalan zaman ne kadar, kaç gün?
- Bu zamani nasil planlamak seni istedigin sonuca ulastirabilir?
- Olasi terslikler neler olabilir?
- Bunlar için ne gibi önlemler alabilirsin/alabiliriz?
Liste çocugun verdigi yanitlar dogrultusunda uzayabilir veya sekil degistirebilir. Burada önemli olan, varsa eger çocugun sorunun fark etmesini ve çözüm üretmesini saglamaktir. Çocugun hedefinin net olmamasi veya hiç olmamasi durumunda ise öncelikle hedef belirlemeye yönelik konusmak ve bu dogrultuda sorular sorarak yönlendirmek ise yarayabilir. Bir sorun oldugunda bunu kabul etmek, çocugun konuyla ilgili duygusunu ifade etmesini saglayarak çocugu kabul etmek ve soruna çözüm bulmasina yardimci olmak çocuga anlasildigi, destek olundugu duygusunu ve ailesiyle sorunlarini paylasabilme cesaretini verecektir. Iyi niyetle de olsa elestirme, yargilama, suçlama veya nasihatlerin hiçbir ise yaramadigi gibi tersine olumsuz etki yapacaktir. Özetle “cehenneme giden yol iyi niyet taslariyla kaplidir!”…
